Αφού δεν υπάρχει δρόμος θα φτιάξουμε έναν!




Πόσες φορές σκοτείνιασα μέσα μου... Αμέτρητες φορές! Βυθισμένη σε ένα μοναχικό σκοτάδι να με καταπίνει...
Μέρες χαμένες. Τόσες μέρες χαμένες! Γύρω μου, μέσα μου, παντού μοναξιά και κρύο. Για χρόνια...

Ένιωθα πως δεν υπήρχε ελπίδα για μένα...Ένιωθα πως μου είχε αφαιρεθεί το δικαίωμα να ονειρεύομαι...Όπου και αν κοιτούσα, έβλεπα μόνο αδιέξοδα, που οδηγούσαν πίσω στο σκοτάδι μου...Ένας φαύλος κύκλος ξανά και ξανά...
Μια ατελείωτη απελπισία...

Κι όμως...Κι όμως!

Μια μέρα, είδα μέσα μου μια λάμψη! Μια τόσο δα μικρή λάμψη, που με έκανε να θέλω να παλέψω...Να θέλω να ανάψω το φως στο σκοτάδι...

Και πάλεψα...και νίκησα!

Έπεσα πολλές φορές, μα στο τέλος νίκησα. Και σήμερα είμαι εδώ να σου πω, να σου φωνάξω, να σου δείξω και να σου αποδείξω, πως με την θέληση και μία σπίθα λάμψης, κερδίζεις τις μάχες της ζωής! Αλλά και αν δεν τις κερδίσεις, θα πέσεις μαχητής με υπερηφάνεια!

Η ζωή φίλοι μου παλεύεται μόνο με την ελπίδα! Για αυτό να δημιουργείτε πάντα δρόμους στα αδιέξοδά σας!

#ΑνορεκτικάΌνειρα #ΚίκκαΟυζουνίδου




Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γονείς! Ακούστε αυτό το τραγουδάκι μέχρι το τέλος

Λίγο θα πέφτεις μα θα σηκώνεσαι...

Οι φωνές των γονιών δεν πρέπει να καλύπτουν τις φωνές των παιδιών...