Αναρτήσεις

Άβυσσος η ψυχή του εγωιστή...

Εικόνα
Άβυσσος η ψυχή του εγωιστή! Άνθρωποι σκληροί που έχουν μάθει να καταπίνουν τα συναισθήματά τους. Λες και είναι αδυναμία το να εκφράζεσαι! Έχουν χαλάσει φιλίες στο όνομα του εγωισμού! Σχέσεις... Συγγένειες... Οικογένειες... Ολόκληρος ο κόσμος μας! Άβυσσος η ψυχή του εγωιστή! Δεν γνωρίζουν την μυρωδιά της αληθινής αγάπης! Δεν γνωρίζουν τη δύναμη της συγνώμης και της συγχώρεσης! Δεν κάνουν ποτέ ένα βήμα προς το μέρος σου! Δεν αναγνωρίζουν τα σφάλματά τους και συνεχίζουν με το ίδιο πείσμα... Κι ας χάνουν ανθρώπους από κοντά τους... Είναι εκεί ο εγωισμός να τους κρατά συντροφιά ! Κι ας παγώνει το μέσα τους... Ψάχνουν πάντα να ζεσταθούν από το θυμό τους! Ολοκληρωμένοι εκείνοι που έχουν μάθει να ζητούν και δέχονται τη συγνώμη. Που δεν αγαπούν αυταρχικά το "εγώ", αλλά έμαθαν να υπολογίζουν περισσότερο στο "εσύ" και το "εμείς"! Οι ψυχές χωρίς εγωισμό είναι ελεύθερες , ανάλαφρες ! Μπορεί να μοιάζουν ηττημένες, αλλά δεν είναι. Γιατί έχουν μέσα τους αλήθεια και αγάπη.

Έτσι σώζονται οι σχέσεις...

Εικόνα
Στους ανθρώπους μας πρέπει να μιλάμε... Να τους εξηγούμε αυτό που μας φταίει. Να τους δίνουμε να καταλάβουν τι είναι αυτό που μας ενοχλεί. Γιατί έτσι βάζουμε τα όρια μας! Γιατί έτσι τους δίνουμε την ευκαιρία να μας μάθουν καλύτερα! Γιατί έτσι τους μαθαίνουμε κι εμείς! Έτσι σώζονται οι σχέσεις... Οι οικογενειακές, οι φιλικές, οι συγγενικές, οι εργασιακές, οι γειτονικές... Όλες οι σχέσεις σώζονται με το να μιλάμε! Πάντα υπάρχει ο κατάλληλος τρόπος να εκφραστούμε. Πάντα υπάρχει τρόπος αγάπης για να εκφράσουμε έναν πόνο, ένα παράπονο. Κι εμείς τι κάνουμε; Τα κρατάμε μέσα μας και τα κάνουμε βουνό... Και το βουνό αργότερα γίνεται ηφαίστειο! Και το ηφαίστειο όταν σκάσει, καίει τα πάντα με τη λάβα του... Και τότε τι άραγε υπάρχει για να σώσεις? Στάχτες.... Και από τις στάχτες είναι τόσο δύσκολο να χτίσεις από την αρχή, γιατί πάντα θα υπάρχει η ανάμνηση της λάβας που σε έκαψε... Να μιλάμε! Πρέπει να μιλάμε! Ο καθένας μας έχει τον δικό του τρόπο να αντιλαμβάνεται τα πράγματα. Μόνο αν εκφραζόμαστ

H συγγραφέας που έκανε το τραύμα της παιδικής κακοποίησης βιβλίο

Εικόνα
Mακάρι κάποτε οι ενήλικες να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά! Εκείνον τον κόσμο που είχαμε κάποτε ονειρευτεί κι εμείς... Υποχρέωση όλων μας το τι συμβαίνει στην διπλανή πόρτα... (συνέντευξη στο bestofyou.gr του ομίλου ΑΝΤ1 από την Φλώρα Κασσαβέτη ) Αναφέρεις μέσα στο βιβλίο σου πόσο τραυματικό ήταν να βλέπεις τους γονείς σου να καβγαδίζουν έντονα και να απαξιώνουν ο ένας τον άλλον. Θεωρείς ότι υποτιμάται αυτό το φαινόμενο και ο αντίκτυπός του στην ψυχοσύνθεση ενός παιδιού; Η  οικογένεια για ένα παιδί είναι το καταφύγιό του. Το μέρος που θέλει να νιώθει ασφαλές και να αισθάνεται συναισθηματική ζεστασιά.  Όταν βλέπει  τους γονείς του να μαλώνουν, οι ισορροπίες γκρεμίζονται και γεννιούνται ανασφάλειες και ενοχές. Ανασφάλειες, επειδή πάντα ένα παιδί νομίζει ότι ένας καυγάς μπορεί να καταφέρει να διαλύσει μια οικογένεια και ενοχές, επειδή το παιδί νιώθει πως ίσως αυτό είναι η αιτία που οι γονείς του μαλώνουν. Κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ. Σε κάθε τους φασαρία γέμιζα με φόβο και εν

Ένα παιδί στην εφηβεία βρίσκεται σε πόλεμο...

Εικόνα
Εφηβεία ... πόσο περίεργη φάση της ζωής μας! Το παιδί μέσα σου αρνείται να μεγαλώσει και ο ενήλικας που αχνοφαίνεται, σε τραβάει προς το μέρος του... Θέλεις να μεγαλώσεις, μα φοβάσαι. Θέλεις να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, μα αγχώνεσαι. Έρχεσαι σιγά σιγά αντιμέτωπος με ευθύνες και αυτό σε πνίγει. Αρχίζουν οι γύρω σου να απαιτούν περισσότερα από σένα και ταυτόχρονα να σου συγχωρούν λιγότερα... Βλέπεις το σώμα σου να αλλάζει και νιώθεις τόσο άβολα... Ξεκινάνε οι πρώτοι έρωτες που αργότερα σου τρυπάνε το στομάχι με πρωτόγνωρα συναισθήματα... Αλλάζει ο τρόπος που σκέφτεσαι και που βλέπεις τον κόσμο ολόκληρο! Τολμάς πράγματα που όταν μεγαλώσεις καταλαβαίνεις πόσο επικίνδυνα ήταν... Και όλα αυτά σου βγαίνουν σε ένταση και νεύρα γιατί δεν ξέρεις πως να εκφραστείς! Πως να μοιραστείς τις σκέψεις σου... Τα παιδιά στην εφηβεία θέλουν διπλή δόση αγάπης! Θέλουν διπλάσια κατανόηση και υπομονή ! Θέλουν να τους δείχνεις εμπιστοσύνη για να μην σου κρύβουν πράγματα! Θέλουν να τους μιλάς για σπάνε τη σιω

Να παλέψουμε να βρούμε την ομορφιά της ψυχή μας

Εικόνα
Ντρεπόμαστε για το σώμα μας και νιώθουμε αμήχανα για τις ατέλειές του. Το κρύβουμε στην παραλία με μακριά παρεό... Φοράμε τα μαύρα που μας "κόβουν..." Βάζουμε μακριές μπλούζες για να σκεπάσουμε αυτά που δεν μας αρέσουν... Επιλέγουμε φαρδιά ρούχα για να ξεγελάσουμε τα μάτια μας... Αποφεύγουμε δραστηριότητες από κόμπλεξ... Αποφεύγουμε ανθρώπους με τους οποίους νιώθουμε άβολα για τις ατέλειές μας... Ντρεπόμαστε για το σώμα μας αντί να ντρεπόμαστε για την ψυχή μας! Που έχει μέσα της ζήλια, θυμό, ταραχή, κακία, κουτσομπολιό, κριτική, βλασφημία και τόσα τόσα πολλά ακόμα... Και αντί να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε αυτές μας τις ατέλειες, δίνουμε περισσότερη αξία στην εικόνα μας. Θαυμάζουμε ένα όμορφο κορμί και ξεχάσαμε να θαυμάζουμε τις όμορφες ψυχές ! Προσπαθούμε να χτίσουμε όμορφα κορμιά και αμελούμε να διορθώσουμε την ασχήμια της ψυχής μας... Όλα ανάποδα τα πήραμε, για αυτό και πάντα θα κυνηγάμε την ευτυχία έξω από εμάς! Αλλά η ευτυχία θα βρίσκεται πάντα στο μέσα μας! Εκείνο πρέπ

ΑΓΑΠΑ αυτό που είσαι

Εικόνα
"Αγάπα αυτό που είσαι ακόμα και αν δεν έγινες αυτό που ήθελες..." Ποιος από εμάς έγινε τελικά όλα όσα είχα ονειρευτεί από παιδί; Λίγοι...ελάχιστοι... Αλλά τα όνειρα είναι για να τα κάνουμε γιατί αυτά μας δίνουν δύναμη και ελπίδα ! Γιατί αυτά μας ξυπνούν τη δίψα για ζωή! Συχνά γυρίζουμε με παράπονο στο παρελθόν και απογοητευόμαστε με όσα δεν καταφέραμε. Θλιβόμαστε με όλα εκείνα που έγιναν διαφορετικά από ότι επιθυμούσαμε... Αλήθεια, πως είμαστε πάντα τόσο σίγουροι πως αν είχαν διαφορετικά τα πράγματα, θα είμασταν τώρα περισσότερο ευτυχισμένοι; Κάθε μας επιλογή, μας χαράζει και έναν διαφορετικό δρόμο. Όμως ποτέ δεν ξέρουμε αν ο δρόμος αυτός θα είναι ανηφορικός ή κατηφορικός! Πως είμαστε τόσο βέβαιοι πως αν κάναμε άλλες επιλογές στο παρελθόν, θα μας έβγαζαν κάπου φωτεινά; Kι αν υπήρχε περισσότερο σκοτάδι; Κι αν το φως υπάρχει τώρα στη ζωή μας με τις επιλογές που ήδη κάναμε; Ποτέ όμως δεν σκεφτόμαστε έτσι δυστυχώς... Κοιτάμε τις επιλογές που δεν κάναμε με αισιοδοξία και τις επιλο

Να τολμάμε να μιλάμε!

Εικόνα
Πόσο σημαντικό είναι να εκφραζόμαστε! Να λέμε με θάρρος εκείνα που θέλουμε, αλλά κυρίως εκείνα που δεν θέλουμε. Να δείχνουμε αυτά που μας αρέσουν αλλά και εκείνα που μας ενοχλούν. Να μιλάμε για τις σκέψεις μας και για αυτά που μας βασανίζουν. Να μπορούμε να λέμε " ΟΧΙ " όταν μας αναγκάζουν τα " ΠΡΕΠΕΙ ", να πούμε " ΝΑΙ "! Πόσο σημαντικό είναι να μην θάβουμε μέσα μας όλα εκείνα που μας βαραίνουν... Ότι μένει μέσα στη ψυχή μας, έρχεται εκείνη η στιγμή, που τα βγάζει όλα στην επιφάνεια και τα κάνει ηφαίστειο. Και τα ηφαίστεια μόνο καταστροφή φέρνουν... Να τολμάμε να μιλάμε. Να βάζουμε τα όρια μας. Να λέμε " ΝΑΙ " όταν θέλουμε και " ΟΧΙ " όταν δεν θέλουμε! Να μιλάμε για όσα μας πνίγουν και για όσα μας πληγώνουν! Γιατί ό,τι κουκουλώνουμε μας τρώει σαν σαράκι που ποτέ δεν φεύγει...   Κίκκα Ουζουνίδου Ανορεκτικά Όνειρα Αποκτήστε το βιβλίο μου "Ανορεκτικά Όνειρα" στέλνοντας μου απλά ένα μήνυμα στη σελίδα μου στο Facebook!

Είμαι παιδί χωρισμένων γονιών και σου ζητώ να με ακούσεις!

Εικόνα
Είμαι παιδί χωρισμένων γονιών και σου ζητώ να με ακούσεις! Δεν αγαπώ τις γιορτές, γιατί μυρίζουν απώλεια... Σε κάθε πρόβλημά μου, ήθελα και τους δύο! Εκεί, παρόντες! Και σε κάθε χαρά μου το ίδιο. Μα δεν τους είχα... Κάθε φορά που χρειαζότανε να λέω πως οι γονείς μου είναι χωρισμένοι, ένιωθα διαφορετική... Κάθε φορά που έπρεπε να δεχτώ τους νέους τους συντρόφους, ένιωθα αμήχανα... Κάθε φορά που έπρεπε να απαντώ στην κριτική του κόσμου, χαμήλωνα το βλέμμα μου ή γινόμουν επιθετική... Στο τραπέζι έλειπε πάντα μία καρέκλα και αυτό με πονούσε, γιατί δεν ήθελα να είναι έτσι η οικογένεια... Ήθελαν πάντα να είμαι ή με τον έναν ή με τον άλλον και αυτό με κομμάτιαζε... Έπρεπε πάντα να είναι κάποιος ο καλός και κάποιος ο κακός. Μα εγώ δεν ήθελα να κάνω τέτοιους διαχωρισμούς... Κάθε φορά που έπνιγα την θλίψη μου για να μην τους γεμίσω με ενοχές, ήταν ένα μαχαίρι που γύριζα τελικά στον εαυτό μου... Κάθε φορά που κατάπινα όλα όσα ήθελα να τους πω, ένιωθα πως δεν είχα άλλη ανάσα και σώπαινα... Σε κά

...γιατί η ενοχή είναι βαρύ συναίσθημα μπαμπά!

Εικόνα
«Μαμά, θέλω να σε βλέπω χαρούμενη, γιατί όταν είσαι θλιμμένη νομίζω πως φταίω εγώ! Θέλω να μην μαλώνεις με τον μπαμπά, γιατί πάλι νομίζω πως φταίω εγώ! Θέλω να μου μαθαίνεις να μη φοβάμαι το σκοτάδι και όχι να μου κλείνεις τα φώτα για τιμωρία... Μαμά, έχει δράκους στο σκοτάδι και όταν μεγαλώσω θα συνεχίσω να τους φοβάμαι... Δεν θέλω να μου λείπεις γιατί η απουσία σου με γεμίζει με άγχος... Δεν θέλω να μου λες πως φταίω γιατί η ενοχή είναι βαρύ συναίσθημα μπαμπά...» Κάθε πληγωμένο παιδί έχει μέσα του αυτές τις σκέψεις... Κάθε παιδί που μεγαλώνει σε ακατάλληλο περιβάλλον, πνίγεται από αυτά ακριβώς τα συναισθήματα... Λίγα λόγια που κρύβουν όμως τεράστιες αλήθειες... Άκουσέ τα και κάνε την αυτοκριτική σου... Πάντα υπάρχει χρόνος να διορθώσουμε τα λάθη μας αρκεί να νικήσουμε τον εγωισμό μας! (Ένα απόσπασμα από το τραγούδι του βιβλίου μου "Ανορεκτικά Όνειρα")   Κίκκα Ουζουνίδου Ανορεκτικά Όνειρα Αποκτήστε το βιβλίο μου "Ανορεκτικά Όνειρα" στέλνοντας μου απλά ένα μήνυ